My, dwie kobiety – niemłode już, lecz niestrudzenie ciekawe świata – postanowiłyśmy, że oddamy głos tej, która od dwóch wieków milczy.

Magda i Asia – wspólnie niemal jeden wiek doświadczeń. Dwa serca splecione myślą, miłością i różnością.

Kochamy literaturę, koty, teatr i kolor nieba w różnych porach dnia. Jedna z nas wierzy w przeznaczenie i cichą obecność niematerialności – druga wyznaje subtelną teorię chaosu i ufa rozproszeniu. Jedna słyszy świat jako muzykę – druga go maluje. Spotykamy się w czułości wobec dzieci i wrażliwości wobec cierpienia. Przebywamy najchętniej tam, gdzie woda mówi do kamieni, a las oddycha bez pośpiechu. Jesteśmy feministkami i humanistkami, a Izabela… ją czujemy tak blisko – jakby czas był jedynie zasłoną z mgły.

Magda przepisuje i tłumaczy jej manuskrypty, wyłuskując z nich ciche gesty i nieśmiałe emocje. Asia tworzy obrazy – inspirowane słowem, wzbogacone wyobraźnią, utkane z marzeń a potem składa to wszystko w całość.

Ilustracje na tej stronie powstały z pomocą AI, ale ich duch jest ludzki, inspirowany twórczością Élizabeth Vigée Le Brun, Angeliki Kaufmann, Ericha Griese i Isaaca de Mucheron. A oryginały tekstów – źródła, do których zawsze warto sięgać – można pobrać bezpośrednio ze stron instytucji udostępniających dziedzictwo Izabeli (cyfrowe.mnk.pl, polona.pl ).

Dziękujemy, że tu jesteś.

Może usłyszysz szept, który dla nas był początkiem wszystkiego.